De Zussen mus - Stan Mardaga - As

Een grijze mus n haar tweelingszus
Loerde vanop het kippenhok naar de kippen.
Die gingen scharrelend aan hun eten beginnen.
"Wat denkt ge," sjilpte de een naar haar zus,
"geen schrik, bij gaan, dat durven we gerust
Huppelend kris kras tussen de kippen en de haan
Schoven ze onbeschamd bij het kippenvoer aan. 
Straks nog eens drinken aan de bak met water.

Maar van achter het kippenhok loerde de kater
Met een atletische sprong had hij er een te pakken,
Tweelingszus vloog angstig op en moest er van ontlasten
De kater keek om en dacht; deze of haar zus
Hebben is hebben, een mus is een mus.

Terug naar vorige pagina

HUBAER - Joep Buysen - Voeren

In het dorp kent iedereen Hubert wel. Hij woont alleen in een oud boerderijtje waar hij als enig kind bij zijn ouders opgroeide. Die waren ondertussen al jaren dood. Vrij kort na elkaar gestorven onder onduidelijke omstandigheden. Maar niemand sprak er ooit over. Waar Hubert zich nu de hele dag mee bezig houdt stelt zich ook niemand vragen over. Hij heeft een paar dieren, een eigen tuin en fruitbomen in de huisweide. Je ziet hem nooit op de markt of in de winkel. Hij zorgt volledig voor zichzelf. Jawel, een paar dingen koopt hij wel. Tabak heeft hij nodig voor zijn eeuwige sigarettenstompje. Dat stompje brandt eigenlijk zelden. Het is eerder een beetje doorweekt. En hagelpatronen, voor de jacht. Hij heeft wel geen jachtvergunning, maar Charles van de ijzerwinkel zet die paar patronen voor Hubert op zijn eigen naam. Ze waren vroeger vrienden.
In het najaar zet Hubert een tafeltje buiten met zakjes walnoten. Een krijtbordje vermeldt 2,50 / zakje. Veel te veel natuurlijk, er zijn mensen die ze gratis weggeven. Alleen een argeloze wandeltoerist laat zich vangen, gecharmeerd door de landelijke sfeer van Huberts groezelige boerderijtje. Vlak bij het tafeltje ligt aan een nét te korte ketting de magere hond Perro de noten te bewaken. Geen rashond natuurlijk, maar een kruising tussen een beagle en een terrier en ongetwijfeld nog wat andere invloeden. Zijn valse gegrom met ontblote tanden en af en toe een scherpe blaf werkt niet stimulerend op de verkoop. Zijn voer bestaat uit de restjes van Huberts avondeten. De afgekloven botjes van konijn of duif zijn voor hem een delicatesse. Dikwijls krijgt Perro bij het voeren eerst nog een stamp van Hubert. Om wat plaats te maken, of zomaar, uit gewoonte. Perro kermt allang niet meer en incasseert hongerig.
Als Hubert al eens naar het dorp gaat neemt hij zijn oude Piaggio brommer. Mensen zien hem dan al van ver komen, duidelijk herkenbaar aan zijn scheefgezakte houding. De meesten maken zich onopvallend uit de voeten. Dan hoeven ze niks tegen Hubert te zeggen. Ook in het café valt het een beetje stil als hij binnenkomt en in een hoekje aan de bar gaat zitten. Natuurlijk heeft hij in de gaten dat er stil gefluisterd en gegniffeld wordt. Terug buiten is het een opluchting als de belhamels niet de banden van de Piaggio hebben leeggelaten. Al schamen ze zich helemaal niet om Hubert bij zijn aftocht nog met een paar stenen of kluiten aarde na te gooien.
Op jacht gaat zijn voorkeur uit naar duif. Daar is hij heel goed in. Hij heeft zo zijn favoriete plekken in het bos waar hij lange tijd geduldig op een blokje hout kan zitten wachten tot er in een boom een gewillig slachtoffer komt aangefladdert. In de buurt passeren wel eens wandelaars of fietsers, maar die zien hem niet zitten. Zijn gestalte gaat volledig op in het donkere lijnenspel van boomstammen, takken en stronken. Maar Hubert ziet wel iedereen. Ook de sullige Gerard die hij zo hartgrondig haat. Doelloos staat Gerard wat het bos in te gapen, het lijkt alsof hij Hubert kan zien, maar reageert niet. Nee, hij ziet hem blijkbaar niet. Waarom staat die juist dáár heen en weer te wiegen? Hubert neemt traag zijn geweer en richt het op Gerard. Langdurig bekijkt hij hem door het vizier. Hij zou hem zo kunnen raken. Dan doet hij alsof hij de trekker overhaalt en maakt hij met zijn lippen een zacht knalgeluid met een naruisende keelgalm. En nog een keer, het kost toch geen hagelpatronen op die manier en hij heeft er wel veel plezier van. Waarom krijgt die sul in het dorp toch altijd de lachers op zijn hand? Iedereen vindt hem maar een goedzak en ze nemen hem ook altijd in bescherming, terwijl hij toch ook stommiteiten uithaalt. En iedereen altijd maar helpen, en voor niks nota bene, de onnozelaar! En dan te bedenken dat Hubert juist hém had geleerd hoe hij stroppen moest maken van ijzerdraad en waar die geplaatst moeten worden om zo de meeste konijnen te vangen. Het zou wel fijn zijn geweest als Gerard voor hem elke dag de stroppen zou gaan nalopen, controleren, de buit verzamelen en de stroppen opnieuw zou plaatsen. Dat zou hem heel veel tijd besparen. Maar nee, dat vond Gerard maar zielig voor de arme beestjes. Gerard heeft hem wel niet bewust verraden, maar in zijn onnozeligheid is het toch ter ore gekomen van de veldwachter. Die heeft het dan wel niet kunnen bewijzen, maar sindsdien is het dubbel oppassen niet gepakt te worden. Een duif schieten mag ook niet, maar lang nadat Gerard was doorgelopen knalde het dan toch echt. Eén keer maar en tevreden ging Hubert weer naar huis.
> Thuis was Perro losgebroken. Dat gebeurde wel eens vaker, zijn halsband had Hubert al meerdere keren een gaatje strakker moeten zetten. Als de hond dan de kans krijgt gaat hij uitgebreid de vrije natuur in en blijf dagenlang weg. Soms denkt Hubert dat Perro helemaal niet meer terugkomt en dat zou ook niet erg zijn, want hij had toch niet zoveel aan dat beest. Maar ondanks dat het leven thuis niet zo geweldig aangenaam is, komt Perro toch steeds weer terug. Uit gewoonte misschien, of omdat hij behoefte heeft aan zijn droog onderkomen. De dagen gaan rap voorbij en na verloop van tijd dacht Hubert helemaal niet meer aan zijn hond. Tot precies een week later Perro weer op zijn plek ligt. Maar hij is wel erg stil. Normaal komt de hond ook niet van vreugde op Hubert afgesprongen, maar nu kijkt de hond hem hulpeloos aan. Hij blijkt een grote gapende wond te hebben opgelopen achter zijn voorpoot. Zijn hele borstkas ligt open. Dit is geen ongelukje geweest, denkt Hubert. Heeft iemand hem wat aangedaan? Maar welk mens doet zoiets. Natuurlijk! Geen mens, maar een beest doet zoiets. Een wild zwijn misschien. Perro is natuurlijk op het verkeerde moment op de verkeerde plaats uitgekomen met zijn gesnuffel! Hubert weet eigenlijk niet zo goed wat hij nu moet doen. De dierenarts roepen misschien? Maar die heeft hij de vorige keer niet betaald, omdat hij zogenaamd niet tevreden was. Of die nu nog zou komen? Maar al heel snel ging het achteruit met Perro. Zachtjes miemend kruipt hij wat naar Hubert toe, waarbij Hubert zich wat ongemakkelijk voelt. Hij streelt zachtjes over zijn kop en merkt dat de hond aan zijn laatste ademtocht bezig is. Hubert wordt nu overwelmd van verdriet en terwijl Perro sterft zakt Hubert zwaar snikkend naast hem neer. Nooit meer zal hij nog een hond nemen.

Terug naar vorige pagina

Zoumerklieëkes - André Pictoel – Sintrùin

Vroeger heb ik eens iemand horen vertellen over hetgeen hij had meegemaakt in de kerk.

Heel vroeger was het de ganse tijd op de knieën liggen, en van tijd tot tijd rechtstaan, maar zitten was er niet bij in de kerk. 
"Dat was lijden, maar voor uw zieltje heel goed," zeiden ze toen.
Dan werden de stoelen plots gedraaid, en mocht ge gaan zitten en soms rechtstaan na het Vaticaans Concilie. Dat was een revolutie, maar daardoor gebeurde ook wat die mij toen vertelde:

"Ik was een broekventje van een jaar of tien, en ik zat op een zondag met mijn moeder in de kerk. Voor ons zat een vrouw met een achtergevel waar je niet naast kon kijken.
Het was zomer en de dames droegen lichte kleedjes. Ik had al gezien dat als de dame voor ons rechtstond, dat haar kleed tussen haar billen bleef steken, en dan afviel, maar niet altijd, en dat moet toch vervelend zijn voor haar, dacht ik.

Dat begon mij zo op de zenuwen te werken, en mijn ogen zo uit te steken, dat ik op een ogenblik, puur van medelijden, heel stil en fijn tussen mijn wijs- en middelvinger haar kleed vastnam en dat vorozichtig uit de spleet trok. ...

Ze keert zich om en gaaf me daar een slag rond mijn oren die ik niet vlug ga vergeten.!

Tien minuten daarna moesten we opnieuw rechtstaan. Haar man, naast haar, zag dat haar kleedje tussen haar billen was blijven steken, en hij trok het eruit.
Nu wist ik heel goed na wat ik had meegemaakt, dat ze dat echt nie graag had, en ik stak het dadelijk terug.
Opnieuw een oorveeg !

Vrouwen ... daar kunt ge toch niet aan uit, nietwaar! 

Terug naar vorige pagina

Et leeve van Basil - André Pictoel – Sintrùin

Ik heb hem vandaag moeten bekijken

Mijnheer gaat als eerste naar buiten, en roept de dames samen. Hij weet wel wat lekker is en laat hen dat zien: een regenworm hier, een zaadje daar, zijn buffet ligt voor iedereen klaar. 

Hij ziet dat het goed is, tevredenheid overal in de tent, en dan ... ja zo is hij, de galante heer, ... een dansje bij de ene en dan eentje bij de anderen, even door de knietjes en dan weer verder.

Namiddag vind je hem onder een boom aan het krabben in de grond, een beetje wroeten en wringen in het stof totdat de zon weer ondergaat.

Dan roept hij de kudde weer bijeen, en kruipt hij op hoogste stok in het kot; want straks is het weer tijd dat hij zijn kukekekuu weer verspreidt.

En zo is ht leven van Basil, een haan uit Tienen, een galante heer.

Terug naar vorige pagina

De Warmte - Guido Krieken - Piringen

Als we nu niets schrijven over de warmte, of is het de hitte, dan hoeft het niet meer. In de winter zijn we al blij als de zon een beetje schijnt. En in de lente gaat het meestal regenen, en heeft de zon niet veel kans.

Voor de landbouwers is het normaal nooit goed, ofwel is het te nat voor de aardappelen, of is het te droog voor de turkse tarwe (tegenwoordig zeggen ze daar mais tegen)

Maar nu is het toch wel te erg: elke dag biedt de weerman of -vrouw meer, en we komen qua temperatuur hoger dan de normale temperatuur van een gezond persoon.
Ik ga mijn koortstermometer nog goed moeten wegleggen, want di gaat maar tot 41 graden, en daarboven is hij stuk.

't Zal niet meer lang duren tot het wegdek gaat opblazen, en dat we hobbels krijgen.

De trein had vandaag er al van: "Er is een defecte bovenlieiding in Tubize", en daarom was mijn terin in Leuven een half uur te laat. Ja, voor de trein moet er niet veel verkeerd gaan, of ze hebben vertraging. Ik denk dat ze beter de trein normaal wat langer te laten wachten in stations , dan kunnen ze tenminste ook wat inlopen als er problemen zijn. 

Mijn gras had ik al langer laten groeien, maar het is toch aan het sterven: het wordt stilaan geel naar bruin. Het heeft ook wel het voordeel dat je niet moet maaien. Als er er een paar keren een regenvlaag  komt, schiet het toch weer uit.

Om buiten iets te doen, is het toch veel te heet: 't is al te heet om de krant aan de straat te gaan halen. 
We kunnen nu ook begrijpen dat de mensen in Afrika niet altijd zin hebben om te werken: de kitte komt nu van daar. 
De mannen zij daar wel slimmer: die laten hun vrouwen werken, want zijzelf vinden het veel te warm. Zn ze gaan onder een boom zitten, totdat de vrouw roept om te komen eten.

Ik ga nu ophouden met schrijven, want het wordt me toch te warm. Ik wens jullie dat het al wat koeler is, als je dit leest. 

Terug naar vorige pagina

Waarom voetballers niet blijven voetballen bij een lagere club - Guido Krieken - Piringen

Op het einde van het seizoen hoor je vaak dat ze oudre voetballers vieren als ze vertrekken.
Maar wat mij dan opvalt, is dat ze achteraf niet meer gaan spelen op een lager niveau: ze gaan dan golfen, of met de hond wandelen.
Dat herinnert mij aan een vrhaaltje in een boek Sportpsychologie.

Een man had aan zijn voordeur een mooie trap met een mooie leuning. Echt iets om de de kinderen te laten op spelen. En dat gebeurde natuurlijk: als het geen school was, waren ze de hele dag daar aan het spelen en veel lamaai aan het maken.

Die man werd dat beu: hij had hen am zo vaak weggejaagd, maar eeen beetje later waren ze er weer. Dat zou tock op een andere manier opgelost moeten worden.

Ze waren weer lawaai aan het maken, en de man ging in zijn deuropening staan. Ze liepen natuurlijk weg, maar deze keer wenkte hij hen dat ze noesten terugkomen: "Eigenlijk vind ik dat spelen zo slecht nog niet, ge krijgt van mij twee euro om hier te komen spelen."

Dat wonden ze heel goed. En 's anderendaags waren er al meer. Ze kregen allemaan twee euro.
Na een paar dagen waren het er zoveel, dat dat hij tegen hen zei: "Zoveel geld heb ik niet: ge krijgt allemaal één euro."
Dat vonden de kinderen toch een tegenvaller, maar kom kom ze konden ook fijn spelen.
Na een week zei de man: "Ik kan u zelfs geen halve euro meer geven: hier is twintig eurocent."

Toen zeiden de kinderen: "Meent ge dat wij voor twintig euro op uw trap kome spelen?", en hij heeft hen achteraf niet meer teruggezien.

Zo redeneren die voetballers misschien ook ... 

Terug naar vorige pagina

In Romershoven houden ze nog aan de oude tradities 
Paul Achten – Hoeselt

Vroeger gingen de kinderen de laatste dag van het jaar aan de deuren “Héle” zingen. Dat liedje ging aldus:

Héle, héle, buiten staan twee borden,
Een vol pap, en een vol soep
Tanteke loopt de trappen op
En gooit een voorschoot appel af zo dik als een kattekop.
Het woord “Héle” zou komen van heilen = heil wensen

De kinderen wensten de mensen een gelukkig nieuwjaar. Ze kregen dan meestal fruit of noten.
Gelukkig is dat oude gebruik nog in ere gehouden door de kinderen van Romershoven. Chapeau.
Op 31 december trekken ze dan in groep, begeleid door de politie, van huis tot huis door heel Romershoven, … en Romershoven is lang hoor. Dit jaar waren wel goed voorzien van laarzen, want je zou daar tegenwoordig wel zwembandjes moeten dragen om iet te verdrinken. De mensen staan de kinderen op te wachten? Ze krijgen nu wel geen appels of peren meer, maar snoep zoveel ze
willen, zelfs kleine speelgoedjes.

Spijtig als ze het liedje niet meer zingen, maar kom, de oude traditie is toch in ere gehouden, en dat is heel fijn.

Terug naar vorige pagina

De scheidsrechters komen aan in kostuum en das
ze hebben pas een lift gehad
ze trekken en sleuren verkrampt aan hun tas
alsof het voor een vakantiemaand was
Met blinkende schoenen gaan ze door het gras
Alsof het voor een trouw was
Ze keuren de doelnetten, hoe recht is de lijn
en welke schoenen zouden de beste zijn

En dan klinkt het fluitje, de wedstrijd begint,
En iedere toeschouwer is nog goed gezind
Totdat dan het eerste shot op doel viel
in de bomen heel hoog vliegt zo zonder gevoel
De scheidsrechter die fluit is het altijd geweest
Ze roepen op hem "vuile zwarte" en al de rest
Al maakt hij geen fout, hij trapt geen bal
Hij is de duivel, een domme moei-al
En blaast hij op het einde drie keer op zijn fluit heel hard
Iedereen weet: 't spelletje is gedaan

Hij krijgt nooit applaus, 't is normaal als het goed was
Bij verlies hoort hij "ahoe" en al de rest
't Is voor hun plezier dat ze het ook doen
Dat ze elke zondag naar een veld gaan
Ze weten op voorhand, 't zal niet eenvoudig zijn
't Is daarom dat ik scheidsrechter ben 

Terug naar vorige pagina

'k Moet naar de tandarts, ik had ergens een gaatje
dat moest gevuld, en ik kan dat niet zelf
'k Had daarvoor een afspraak moeten maken
'k Was goed op tijd, en ik had ook mijn geld
'k Gaf mijn identiteitskaart af aan de computer
en dadelijk herkende hij mij met mijn naam
'k Mocht gaan zitten, je kon goed horen,
wat er gebeurde iets verder op

Zie, zie, zie, zie, voel je nog iets, wees maar niet bang
Zie, zie, zie, zie, spoel nu maar even, het duurt niet meer lang

Van al dat wchten kreeg ik de floepers
Ik voelde mij iet op mijn gemak
Ik zat mij stilletjes op te winden
Ik moest oppassen dat ik niet braak
Ik hoor dat boortje zo vaak zijn best doen
Ik krijg het zweet nog in mijn handen
Ik stel mij al voor hoe het gaat worden
Dadelijk dat boorke recht op mijn tanden

Als het mijn beurt is, moet ik gaan liggen
Een helder wit licht schijnt op mijn mond
"Doe maar eens open, zodat ik kn kijken.
waar ik moet boren. Dat is niet gezond.
Moet ik verdoven, is dat wel nodig,
ik kan ook proberen, of ge iets voelt."
Ik zeg: "Verdoven, ge moet niet wachten,
neem maar genoeg, zodat het heel lang houdt."

Ik blijf mooi liggen, en ik voel helemaal niets,
een hels lawaai maakt heel lang dat boor
Ik moet mijn mond goed openhouden
Ik voel dat boen tot in mijn haar.
Na lange tijd mag ik gaan zitten, 
En ik mag spoelen, 'k slik alles in,
En heel tevreden ga ik dan betalen
Weer dat scherp boortje (op de achtergrond), 't slaat in mijn benen.

Terug naar vorige pagina